പച്ചപ്പട്ടുവിരിച്ച നെല്പ്പാടങ്ങളും കുളിര്കാറ്റൊഴുകുന്ന കൊച്ചരുവികളും നിറഞ്ഞ മലനിരകളാല് ചുറ്റപ്പെട്ട കൊച്ചുഗ്രാമമുണ്ടായിരുന്നു. നാട്ടുപാതയുടെ ഇരുവശങ്ങളിലും പൂത്തുനില്ക്കുന്ന തണല് മരങ്ങളും, പുലര്കാലത്തെ മഞ്ഞുതുള്ളികളില് തിളങ്ങുന്ന ചെമ്പരത്തിപ്പൂക്കളുമൊക്കെയായിരുന്നു ആ ഗ്രാമത്തിന്റെ ഭംഗി. കിളികളുടെ പാട്ടും ചിത്രശലഭങ്ങളുടെ നൃത്തവും നിറഞ്ഞ ആ സുന്ദരമായ നാട്ടിലാണ് അദ്വി ഉള്ളത്.
തന്റെ നാലാം പിറന്നാളിന് അച്ഛന് സമ്മാനിച്ച കുഞ്ഞു പേരത്തൈ മുറ്റത്തിന്റെ തെക്കേ കോണില് നടുമ്പോള്, അദ്വിയുടെ മനസ്സില് വലിയൊരു സ്വപ്നമുണ്ടായിരുന്നു. തണലും, മധുരമുള്ള പഴങ്ങളും തരുന്ന ഒരു വലിയ മരം. ദിവസവും അതിരാവിലെ ഉണര്ന്ന് അവന് അതിന് വെള്ളമൊഴിച്ചു, ചുറ്റുമുള്ള കളകള് പറിച്ചുമാറ്റി, സ്നേഹത്തോടെ ഇലകളില് തലോടി. അദ്വിയുടെ സ്നേഹം ഏറ്റുവാങ്ങി ആ കുഞ്ഞുചെടി തളിര്ത്തു, വലിയൊരു പേരമരമായി വളര്ന്നു.
ഒരു മഴക്കാലം കഴിഞ്ഞപ്പോള് ആ മരത്തില് നിറയെ സുഗന്ധമുള്ള വെള്ളപ്പൂക്കള് വിരിഞ്ഞു. പിന്നാലെ പച്ചനിറത്തില് കുഞ്ഞുപേരയ്ക്കകള് തൂങ്ങിനിന്നു. അവ ഇളം മഞ്ഞ നിറത്തില് പഴുക്കാന് തുടങ്ങിയ ഒരു പുലര്കാലത്താണ് ചിറകടിച്ച് ആ അതിഥി പാറിവന്നത്. മഞ്ഞയും പച്ചയും കലര്ന്ന തൂവലുകളുള്ള ഒരു കുഞ്ഞിക്കുരുവി.
കുരുവി മരച്ചില്ലയിലിരുന്ന് ‘ക്വി… ക്വിക്…’ എന്ന് പാട്ടുപാടി ഒരു പഴുത്ത പേരയ്ക്ക കൊത്തിത്തിന്നാന് തുടങ്ങി. ജനലിലൂടെ ഇതുകണ്ട അദ്വിയുടെ മുത്തശ്ശന് പറഞ്ഞു, ‘അദ്വീ, വേഗം പോയി ആ പക്ഷിയെ ഓടിക്കൂ, ഇല്ലെങ്കില് അത് എല്ലാ പഴങ്ങളും കൊത്തി നശിപ്പിക്കും!’
എന്നാല് അദ്വി ഓടിച്ചില്ല. അവന് പതുക്കെ മരത്തിന്റെ ചുവട്ടില് ചെന്നുനിന്നു. തന്നെ കണ്ട് കുരുവി പറന്നുപോകുമോ എന്ന് അവന് ഭയന്നെങ്കിലും, അത് അവനെ നോക്കി തല ചെരിച്ച് വീണ്ടും കൊത്താന് തുടങ്ങി. അദ്വി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, ‘പേടിക്കണ്ട കൂട്ടുകാരാ, ഈ മരത്തിലെ ഏറ്റവും നല്ല പഴങ്ങള് നിനക്കുള്ളതാണ്.’
അന്നുമുതല് അവര്ക്കിടയില് മനോഹരമായൊരു പതിവു സൗഹൃദമുണ്ടായി. എന്നും പുലര്ച്ചെ കിഴക്ക് വെള്ള കീറുമ്പോള് കുഞ്ഞിക്കുരുവി പറന്നെത്തും. അവളുടെ മധുരമായ പാട്ടുകേട്ടാണ് അദ്വി ഉറക്കമുണരുന്നത്. മരത്തിലെ ഏറ്റവും പഴുത്ത, ചുവപ്പുരാശിയുള്ള പേരയ്ക്കകള് അദ്വി കുരുവിക്കായി ബാക്കിവെച്ചു. കുരുവി വയറുനിറയെ പഴങ്ങള് കൊത്തിത്തിന്ന്, മരച്ചില്ലകളില് പാറിനടന്ന് അദ്വിയോട് കഥകള് പറയുന്നതുപോലെ കിന്നാരം ചൊല്ലും. വേനല്ച്ചൂടില് പേരമരം അവര്ക്ക് തണുത്ത തണല് വിരിച്ചു നല്കി, ഇളംകാറ്റില് ഇലകളിളക്കി അവരെ തഴുകി.
ഒരു ദിവസം കനത്ത മഴ പെയ്തപ്പോള് കുരുവി എത്തിയില്ല. അദ്വിയുടെ മനസ്സ് വിഷമിച്ചു. അവന് കുട ചൂടി മരത്തിനരികില് കാത്തുനിന്നു. പെട്ടെന്നാണ് മരത്തിന്റെ തിങ്ങിനിറഞ്ഞ ഇലക്കൂട്ടങ്ങള്ക്കിടയില് നിന്നു കുഞ്ഞിക്കുരുവിയുടെ നേര്ത്ത ശബ്ദം കേട്ടത്! നനയാതിരിക്കാന് പേരമരം തന്റെ വലിയ ഇലകള്കൊണ്ട് കുരുവിയെ ഒരു കൊച്ചുകൂടാരത്തിലെന്നപോലെ കാത്തുസൂക്ഷിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. അദ്വിയെ കണ്ടതും അത് സന്തോഷത്തോടെ ചിറകടിച്ചു.
സ്നേഹത്തോടെ നട്ടുവളര്ത്തിയ മരവും, ആകാശത്തിന്റെ കൂട്ടുകാരനായ കുരുവിയും, കുഞ്ഞുണ്ണിയും തമ്മിലുള്ള ആ സൗഹൃദം ആ നാട്ടിന്പുറത്തെ ഏറ്റവും സുന്ദരമായ കാഴ്ചയായി മാറി. നല്കുന്നതിലും പങ്കുവെക്കുന്നതിലുമാണ് യഥാര്ത്ഥ സന്തോഷമെന്ന് ആ കുഞ്ഞുപേരമരം എന്നും അവരെ ഓര്മ്മിപ്പിച്ചു.
