കൊടക്കാട് നാരായണൻ

ഞങ്ങളുടെ വാഹനം പതുക്കെ ഇറങ്ങിച്ചെല്ലുമ്പോൾ, മഞ്ഞും മഴയും ചേർന്ന് തീർത്ത പച്ചനിറമുള്ള നിശ്ശബ്ദതയിൽ പ്രകൃതി എന്തോ മഹാരഹസ്യം ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. ഓരോ കരിയിലയ്ക്കടിയിലും ഒരു ജീവന്റെ കഥയും, ഓരോ അരുവിക്കരയിലും ഒരു വനരാജാവിന്റെ സാന്നിധ്യവും ഉണ്ടെന്ന തോന്നൽ. ആ വനരാജാവ് മറ്റാരുമല്ല – രാജവെമ്പാല.
ഗബൂൺ അണലി എന്നൊരു ഇനം പാമ്പു കഴിഞ്ഞാൽ
വിഷവീര്യത്തിൽ ഏറ്റവും മുന്നിലുള്ള പാമ്പാണ് രാജവെമ്പാല. ഒരൊറ്റ കടിയിൽ കുത്തിവെക്കുന്ന വിഷത്തിന്റെ അളവിൽ അത് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ശക്തരായ വേട്ടക്കാരിൽ ഒന്നാണ്. ഒരൊറ്റ കടിയിൽ നൂറുകണക്കിന് മില്ലിഗ്രാം വിഷം ശരീരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിപ്പിക്കാൻ അതിന് കഴിയും. വിഷത്തിലെ ന്യൂറോടോക്സിനുകളും സൈറ്റോടോക്സിനുകളും നാഡീവ്യവസ്ഥയെ അതിവേഗം ബാധിച്ച് കാഴ്ച മങ്ങൽ, തലകറക്കം, പക്ഷാഘാതം, ശ്വാസതടസം എന്നിവ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ചികിത്സ വൈകിയാൽ അരമണിക്കൂറിനുള്ളിൽ പോലും ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടാം. എന്നിരുന്നാലും, സമയോചിതമായ പ്രതിവിഷചികിത്സയും തീവ്രപരിചരണവും ലഭിച്ചാൽ രോഗികളെ രക്ഷിക്കാനാകുമെന്നതാണ് വൈദ്യശാസ്ത്രത്തിന്റെ പ്രതീക്ഷ നൽകുന്ന സത്യം.
എന്നാൽ രാജവെമ്പാലയുടെ മഹത്വം അതിന്റെ വിഷത്തിൽ മാത്രമല്ല; മാതൃത്വത്തിലും അതുല്യമാണ്. ലോകത്തിലെ പാമ്പുകളിൽ ഉണങ്ങിയ കരിയിലകളും ചില്ലകളും കൂട്ടിച്ചേർത്ത് കൂട് നിർമ്മിക്കുന്ന ഏക പാമ്പ് ഇതാണ്. മാർച്ച് മുതൽ മേയ് വരെയുള്ള കാലത്ത് കാട്ടിലെ കരിയിലകളെ ചേർത്ത് ഉയർന്നൊരു കൂട് തീർക്കും. അതിൽ ഇരുപതിലേറെയും ചിലപ്പോൾ അമ്പതിലേറെയും മുട്ടകൾ നിക്ഷേപിച്ച്, അവ വിരിയുംവരെ പെൺപാമ്പ് കാവലിരിക്കും. ചിലപ്പോൾ ആൺപാമ്പും സമീപത്തുണ്ടാകും. മുട്ട വിരിയാൻ സാധാരണ രണ്ട് മുതൽ മൂന്ന് മാസം വരെ വേണ്ടിവരും. വിരിഞ്ഞിറങ്ങുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങൾ ജനിച്ച നിമിഷം മുതൽ തന്നെ പൂർണ വിഷമുള്ളവരും സ്വതന്ത്രജീവിതത്തിനൊരുങ്ങിയവരുമാണ്.
ആഗുംബെയിലെ മഴക്കാടുകളും പശ്ചിമഘട്ടത്തിന്റെ ഈർപ്പമുള്ള വനങ്ങളും വയനാടും ബ്രഹ്മഗിരിയും കൊട്ടിയൂരും വടക്കുകിഴക്കൻ ഇന്ത്യയിലെ വനങ്ങളും രാജവെമ്പാലയുടെ പ്രിയവാസസ്ഥലങ്ങളാണ്. അരുവികളും തടാകങ്ങളും നിറഞ്ഞ വനഭൂമിയിലാണ് ഇവയ്ക്ക് കൂടുതൽ ഇഷ്ടം. മികച്ച നീന്തൽശേഷിയും ഇവയ്ക്കുണ്ട്.
വനനശീകരണവും മനുഷ്യ–പാമ്പ് സംഘർഷവും അനധികൃത വേട്ടയും ഔഷധമൂല്യമെന്ന തെറ്റിദ്ധാരണയും ഇന്ന് രാജവെമ്പാലയെ വംശനാശഭീഷണിയിലേക്ക് തള്ളിവിടുകയാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇന്ത്യയിൽ വന്യജീവി സംരക്ഷണ നിയമപ്രകാരം ഈ അപൂർവ ജീവി കർശനമായി സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു. ഒരു രാജവെമ്പാലയെ കൊല്ലുന്നത് ഗുരുതരമായ നിയമലംഘനമാണ്.
ആഗുംബെയിലെ വനപാതയിലൂടെ നടന്നുപോകുമ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ ഗൈഡ് പറഞ്ഞ ഒരു വാചകം ഇന്നും മനസ്സിൽ മുഴങ്ങുന്നു: “രാജവെമ്പാലയെ ഭയക്കുക മാത്രം പോരാ; അതിനെ മനസ്സിലാക്കുകയും ആദരിക്കുകയും വേണം.” ശരിയാണ്. പ്രകൃതി ചില ജീവികൾക്ക് അതിരുകളില്ലാത്ത ശക്തി നൽകിയിട്ടുണ്ട്; അതോടൊപ്പം അതിശയിപ്പിക്കുന്ന കരുതലും. സ്വന്തം കുഞ്ഞുങ്ങൾക്കായി കരിയിലക്കൂട് തീർക്കുന്ന മാതാവും, ആവശ്യമെങ്കിൽ മാരകവിഷം പ്രയോഗിക്കുന്ന വേട്ടക്കാരനും ഒരേ ജീവിയിലാണ്.
ആഗുംബെയിലെ മഴത്തുള്ളികൾ വനത്തറയിൽ വീഴുമ്പോൾ, കരിയിലകൾക്കടിയിൽ നിശ്ശബ്ദമായി ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ആ വനരാജാവിനെ ഞങ്ങൾക്ക് കാണാനായില്ല. പക്ഷേ അവന്റെ സാന്നിധ്യം കാടിന്റെ ഓരോ ശ്വാസത്തിലും അനുഭവിച്ചു. അപ്പോഴാണ് മനസ്സിലായത്—രാജവെമ്പാല പ്രകൃതിയുടെ ക്രൂരതയുടെ മാത്രം പ്രതീകമല്ല; അതിന്റെ അതുല്യമായ സൃഷ്ടിവൈഭവത്തിന്റെയും മാതൃസ്നേഹത്തിന്റെയും വന്യസൗന്ദര്യത്തിന്റെയും ജീവനുള്ള പ്രതീകമാണ്.
വനത്തിലെ ഒരു തുറസ്സായ സ്ഥലത്ത് നിൽക്കുമ്പോൾ മഴ അല്പം ശമിച്ചു. ഇലകളിൽ നിന്ന് വെള്ളത്തുള്ളികൾ പതിയെ താഴേക്ക് വീഴുന്നു. അപ്പോൾ വനത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ നിന്ന് ഒരു അദൃശ്യ സാന്നിധ്യം അനുഭവപ്പെട്ടു. കാണാനായില്ലെങ്കിലും ഈ വനം അവന്റെ സാന്നിധ്യത്താൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു എന്ന് തോന്നി.
രാജവെമ്പാലയെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ചാണ് ഞങ്ങൾ ആഗുംബെയിലെത്തിയത്. പക്ഷേ മടങ്ങുമ്പോൾ മനസ്സിലായി, അവനെ നേരിൽ കാണേണ്ടതില്ലായിരുന്നു. കാരണം അവന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപം ഒരു പാമ്പിന്റെ ശരീരത്തിലല്ല; ഈ മഴക്കാടിന്റെ ഓരോ ശ്വാസത്തിലും അവൻ ജീവിക്കുന്നു.
മടക്കയാത്രയിൽ മഴ അല്പം ശക്തമായി. വനം പതിയെ മേഘങ്ങൾക്കുള്ളിൽ മറഞ്ഞു. അപ്പോൾ മനസ്സിൽ ഒരു ചിന്ത മാത്രം:
രാജവെമ്പാലയുടെ രാജ്യം ഭയത്തിന്റെ രാജ്യമല്ല; പ്രകൃതിയുടെ സന്തുലിതാവസ്ഥയുടെ രാജ്യമാണത്. അവിടെ ഓരോ ജീവിക്കും ഒരു സ്ഥാനമുണ്ട്, ഓരോ മഴത്തുള്ളിക്കും ഒരു ദൗത്യമുണ്ട്, ഓരോ വനപാതയും മനുഷ്യനെ വിനയത്തിന്റെ പാഠം പഠിപ്പിക്കുന്നു.
ആഗുംബെയിലെ മഴക്കാടുകളിലൂടെ നടന്ന ആ യാത്ര, ഒരു പാമ്പിനെ തേടിയുള്ള യാത്രയായിരുന്നില്ല; പ്രകൃതിയുടെ നിശ്ശബ്ദ മഹത്വത്തെ തിരിച്ചറിയാനുള്ള ഒരു തീർത്ഥാടനമായിരുന്നു എല്ലാവർക്കും.
മനസ്സ് മന്ത്രിച്ചു.
“പാമ്പ് പ്രതികാരത്തിനല്ല കടിക്കുന്നത്; സ്വയം രക്ഷിക്കാനാണ്.”
തുടരും…..

നാളെ: ആഗുംബെ : മാൽഗുഡിയുടെ നാട്